VOLEINDING

“Waar draaide jullie hele reis uiteindelijk om?”, wil mijn moeder na elk Earth Heart event (*) graag weten. Ze probeert te begrijpen wat we doen. Het is haar niet altijd even duidelijk, en toch doet ze altijd mee. Dat kaarsje branden. Die intentie zetten voor een betere wereld. Net zoals ze dat vroeger elke avond voor het slapengaan deed, samen met mijn vader. Bidden voor diegenen die het moeilijker hebben, vrede wensen aan diegene die strijden. Ik heb het uiteindelijk van hen geleerd; dat gedachten en intenties de wereld mee vormen. Hoe klein deze gebaren ook lijken, ze zorgen voor het evenwicht in een op strijd en tegengestelden beluste wereld. Als niemand bewust tegenwicht bood, waren we er als mensheid al lang niet meer geweest.

“We hebben een mythologische reis gemaakt”, antwoord ik haar. Natuurlijk zijn er aan onze reis veel subverhalen – over oude beschavingen, sterrenconnecties, gewonde koningen, slangenwezens, en beschermende bergen.

Maar het hoofdverhaal is dat we met ons kleine gezelschap – onze Fellowship of the Ring – door berg en dal mochten trekken, door de spelonken van onze eigen psyche, om uiteindelijk op de Moederberg Ararat – dé heilige berg van de Armeniërs, waar naar verluidt Noah met zijn Ark op gestrand is na de zondvloed – de meest pure intentie neer te zetten die we in ons hart kunnen dragen: die van eenheid en verbinding.

Maar ook de intentie van voleinding en vernieuwing. Want als we een afrondende kaart trekken uit de Tarot, trekken we ‘Het Universum’, de laatste kaart van de grote arcana. Die vertelt dat de grote cyclus van ontwikkeling wordt afgesloten, dat het karma beëindigd is, en dat er een terugkeer mag zijn naar eenheid en onschuld.

De kaart vertelt dat de grote cyclus van ontwikkeling wordt afgesloten, dat het karma beëindigd is, en dat er een terugkeer mag zijn naar eenheid en onschuld.

Een boodschap die perfect past bij dit mystieke gebied, waar volgens bijbelse overleveringen vele millennia geleden de ‘goden’ neerdaalden en ons het menselijk bewustzijn brachten, de mind: het vermogen om te denken, maar ook het normbesef, een besef van goed en kwaad, van schuld en schaamte, van strijd en oorlogvoering.

Sindsdien hebben we de vrije wil, en dragen we zelf verantwoordelijkheid voor onze daden. Sindsdien willen we onszelf neerzetten, de aarde en de natuur naar onze hand zetten, veroveren en bemeesteren, zelf goden worden en bewust creëren. De echte poëten en kunstenaars doen dat met de kracht van het hart en de ziel. Maar al te vaak creëren we puur met de mind. We bedenken wat goed zou kunnen zijn. De wereld, onze economie van het tekort, ons financiële systeem, … zijn het resultaat van mentale constructies. Het denken wordt verheven tot hoogste goed. Zelfs zo dat we inmiddels een supermind gecreëerd hebben; een superintelligentie die ons – uitvergroot – zal laten zien waar onze mind toe in staat is.

Tot we ons het hart en de ziel en onze interconnectiviteit herinneren.

En we – zoals de kaart zegt – weer mogen terugkeren tot een soort onschuld. Een soort eenheidsbeleving die we ooit gekend hebben.

Het is wonderlijk hoe het Oost-Turkse/oud-Armeense decor waar we doorreizen, ons alle ingrediënten levert om ons een oude mythische wereld weer te herinneren.

Het is wonderlijk hoe het Oost-Turkse/oud-Armeense decor waar we doorreizen, ons alle ingrediënten levert om ons een oude mythische wereld weer te herinneren. De tijd die aan de heerschappij van de mind voorafging. De tijd waarin we meer verbonden waren met 'het al' en aan den lijve mochten ervaren hoe we ook een mythologisch, multidimentionaal aspect in ons hebben dat zoveel grootser is dan we beseffen. We laten ons overmeesteren door de wereldse gebeurtenissen in het leven geroepen door mensen die we veel meer macht toeschrijven dan wijzelf. Terwijl we in wezen eindeloos creatief en machtig zijn – en al zéker als we ons verbinden met elkaar.

“Hoe is het mogelijk,” bedenk ik terwijl we de ochtend van 8 november het vuur aansteken aan de berg Ararat, “dat we ons als meerderheid van de mensheid zo machteloos kunnen voelen? Zo klein tegenover een minderheid die alles voor ons lijkt te bepalen en ons een wereldbeeld voorschotelt waar we steeds minder achter kunnen staan. Terwijl wij toch de 99% zijn, de meerderheid aan mensen die diep vanbinnen gewoon vrede willen, en een fijne planeet om op te leven.”

En toch besef ik hoe we die 1% nodig hebben, ook in onszelf, als een soort hardnekkige tegenkracht, om écht tot ons door te laten dringen welke wereld we – uiteindelijk toch met instemming van ons allen – aan het creëren zijn, met die nog steeds op verdeeldheid geijkte mindset die we millennia geleden meegekregen hebben. En dat enkel een nieuw bewustzijn ons uit die mindset kan verheffen. We zijn geen kleine machteloze individuutjes, we zijn machtige zielen en samen één groot creatief wezen.

Het is dat krachtige, creatieve besef dat in me opkomt, als ik de kaars mee aansteek. Samen met ons kleine team. Maar ook samen met zoveel andere mensen in twintig verschillende landen. En ook samen met de vele Indiërs die net diezelfde dag miljoenen kaarsen aansteken naar aanleiding van Diwali, het grote vuurfeest dat viert hoe het licht duisternis overwint. En ook samen met de 200.000 Nederlanders die in Amsterdam de straat opgaan omdat zij dat tijdperk van eeuwige strijd, bewapening en onmenselijkheid kotsbeu zijn.

Maar in het bijzonder voel ik de verbinding met dat ene vuur dat die dag bewust wordt aangestoken in Gaza, door onze vrienden Murad en Amal. Een stel dat elke dag weer de moed bijeen weet te rapen om een hele reeks kinderen te animeren, te laten spelen, dansen, zingen – en die voor mij de levende symbolen zijn geworden van de immense kracht die we als mens kunnen blijven neerzetten, elke dag weer, zelfs in de meest onmenselijke omstandigheden.

Zij herinneren ons aan de vele zielen die hier in dit Armeense, Koerdische en Jizidische gebied gruwelijk gestorven zijn omdat een ander volk hen niet kon dogen, en die tijdens onze reis weer zo voelbaar zijn geworden. Als om ons eraan te herinneren hoe dit ons aller lot zou kunnen worden, als we blijven kiezen voor verdeeldheid. Want wie in het ultieme kiest voor strijd, vernietigt uiteindelijk zichzelf.

“Meer kunnen we niet doen”, zeg ik mijn moeder, “dan reizen naar mythische gebieden die ons dit alles helpen herinneren. Zodat we weer mogen beseffen dat we zélf die goden zijn die ooit, vele millennia geleden, die oude imprints hebben neergezet, en dat wij dan ook de enigen zijn die ze weer kunnen ombuigen.” Niet met het hoofd, dat dit soort zaken niet eens echt kan vatten – maar met de ziel, en met het hart.

(*) Meer weten over Earth Heart? Check: www.earthhearttribe.com